Uit de stilte
Soms valt het leven even stil. En als ondernemer, breister en gewoon als mens, kan dat best confronterend zijn. De voorbije weken voelde ik dat ik leegliep. Ik wist niet meer goed waar ik naartoe wou met Aard’ige Garens, wat ik nog graag deed en wat niet meer. Ik besloot het niet te forceren, maar even stil te vallen.
Even loslaten
Het was even stil langs mijn kant. En eerlijk? Dat voelde tegelijk goed én verwarrend.
Ik wist het allemaal niet meer zo goed: hoe ik verder wou, wat ik nog graag wou doen en wat ik beter kon loslaten. Ik had het gevoel dat ik niet goed bezig was en verloor energie in dingen die me ooit zoveel plezier gaven. En dan gebeurt het: ik klap dicht.
Er waren zelfs momenten waarop het door mijn hoofd spookte om te stoppen met Aard’ige Garens. Niet omdat ik het niet meer graag doe, maar omdat het soms gewoon te veel wordt. Een eigen zaak runnen vraagt energie, tijd en toewijding — en die had ik even niet meer te geven.
🌿 “Stilte is niet leeg. Ze zit vol antwoorden.”
– Een zin die ik de voorbije weken opnieuw mocht voelen
Stilte en herstel
Gelukkig herken ik intussen de signalen. Wanneer alles te veel wordt, weet ik dat het tijd is om los te laten. Dus dat deed ik. Geen nieuwe plannen, geen sociale media, geen grote stappen. Alleen nog zorgen dat wat al gepland was, goed verliep. Leven op automatische piloot, om het zo te zeggen.
Mijn week vakantie kwam dan ook als geroepen. Ik had wat plannen, maar niet te veel. Ik was vooral thuis, breide veel en liet de dagen komen zoals ze kwamen. Dat breien – dat eenvoudige ritme van recht en averecht – hielp me om stil te worden vanbinnen. Om te voelen, in plaats van te denken.
Na een paar dagen merkte ik dat er weer wat ruimte ontstond in mijn hoofd. De mist trok langzaam op. Ik kon opnieuw nadenken over wat ik écht belangrijk vind. Wat ik wil vasthouden, en wat ik liever loslaat. De stilte bracht me dichter bij mezelf.
Stilte is niet altijd zacht
Maar eerlijk is eerlijk: stilte is niet altijd zacht. Soms is ze confronterend luid. Want als je stopt met rennen, hoor je pas wat er allemaal vanbinnen speelt. Twijfels, onzekerheden, vragen die je liever even wegstopt. Toch hielp het breien me om dat alles te dragen. Eerst met eenvoudige steken, later met nieuwe ideeën en frisse energie.
Terug naar rust en richting
De stilte heeft me goed gedaan. En nu voel ik dat het tijd is om terug te keren. Niet om weer in volle vaart verder te gaan, maar om stap voor stap mijn weg te vinden — op een manier die klopt voor mij.
Ik ben terug. Uit de stilte.
Herkenbaar?
Heb jij ook weleens zo’n periode waarin alles even stilvalt? Waarin je voelt dat je moet vertragen om weer helder te kunnen zien?
Ik ben benieuwd hoe jij daarmee omgaat. Deel het gerust hieronder of stuur me een berichtje — ik lees graag mee.
